گاهی علاقهای که در کودکی در جان آدمی ریشه میدواند، سالها بعد به مسیری برای زندگی تبدیل میشود؛ درست مثل صدای قرآنی که از کودکی در خانهای شنیده میشود و آرامآرام دل کودکی را با کلام خدا مأنوس میکند.
از آن جوانهایی نبود که در روستا با هیاهو و رفتوآمدهای پرسر و صدا شناخته شوند؛ آنقدر بیسروصدا زندگی میکرد که حتی پدر و مادرش میگفتند: «ما اصلاً نفهمیدیم روحالله کی بزرگ شد.»
گاهی یک زندگی، پیش از آنکه فرصت کند قد بکشد، در چند قاب کوتاه خلاصه میشود؛ چند دیدار، چند خاطره، یک عقد و رؤیای ساختن خانهای که قرار بود پر از صدای خنده باشد.
در محله باطان زینبیه، بعضی کوچهها فقط مسیر عبور آدمها نیستند؛ گاهی خودشان بخشی از یک خاطرهاند. کوچه ابوریحان، کوچه ۱۱ و بنبست ۳۱، امروز نام مردی را بر خود دارند که روزگاری از همین حوالی گذشته، در همین محله بزرگ شده و میان مردم زندگی کرده است.
گاهی یک محله، تنها مجموعهای از خانهها و خیابانها نیست؛ پشت بعضی از پنجرههایش، سالها تجربه، هنر و خاطره جریان دارد. حسین پودزر، هنرمند نقاش محله شفق، یکی از همین چهرههاست.
بعضی آدمها وقتی میروند، خانه فقط از صدای قدمهایشان خالی نمیشود؛ انگار بخشی از نشاط، خنده و حتی هوای خانه را با خود میبرند.
از بلوار شفق وارد کوی کوه نور میشویم و سراغ پاتوق کتاب مسجد امام علی(ع) را میگیریم. نور چراغ نئونی که روی شیشه سکوریت پاتوق روشن است، نام «پاتوق کتاب آیه» را به رهگذران یادآوری میکند. اینجا کتابها فقط روی قفسهها چیده نشده؛ انگار بخشی از فضای اینجا شده است.
گاهی عمر یک زندگی مشترک، به اندازه فاصله میان شکوفههای بهار تا سرمای زمستان است؛ کوتاه، اما آنقدر عمیق که تا پایان عمر در حافظه انسان باقی میماند.
گاهی بزرگترین میراث یک انسان، خاطرهای نیست که خودت دیده باشی؛ روایتهایی است که دیگران از او برایت ساختهاند.
از میان شش برادر قلمزن، تنها او ماند؛ مردی که هنرش را به هیچ قیمتی از ایران نبرد. گاهی سرنوشت یک هنرمند از صدای چکشهایی آغاز میشود که هنوز دستهای کودکانه توان نگهداشتنشان را ندارد.
مطالبهگری درباره حجاب و جلوگیری از برهنگی، یکی از مسائل امروز جامعه است؛ بااینحال، بسیاری از رسانهها و مجموعههای خبری به این موضوع ورود نمیکنند یا آن را سانسور میکنند.
ورزش برای برخی تنها رقابت و کسب مدال نیست؛ مسیری است برای ساختن شخصیت، مسئولیتپذیری و خدمت به جامعه. محمدمهدی صالحیون، ورزشکار محله عسکریه، ازجمله افرادی است که مسیر زندگیاش از زمینهای فوتبال و فوتسال آغاز شد و به فعالیتهای فرهنگی و تربیتی در مسجد رسید.