جشنواره فیلم فجر در چهاردهمین گام خود در اصفهان وارد مدار جدیدی شد تا باتکیهبر سیاست عدالت فرهنگی بهسمت تعالی و شکوه حرکت کند.
اصفهان واژهنامه عشق است. خاک اصفهان را از دیرباز هنرپرور و مردم آن را هنرآفرین معرفی کردهاند و بدینسان میتوان اصفهان را مهد فرهنگ و هنر با مردمانی پرشورونشاط خواند.
با شروع دهه فجر 1402 بوی گل سوسن و سینما آمد و سیمرغ بزرگترین رویداد فرهنگی کشور را در آسمان ایران به پرواز درآورد.
امسال تماشای فیلمهای چهلودومین جشنواره فجر برای اولین بار در کنار دوستان اهل رسانه گذشت. من همیشه فیلمهای سینمایی را در کنار مردم عادی دیده بودم.
مهدی شهداد، پیشکسوت تئاتر اصفهان است که در آثار ماندگاری مانند «مجنون لیلی»، «کارآگاه رشید» و «آتش دل» نیز نقشآفرینی کرده است.
بدون شک فیلم «احمد» هم برای کسانی که او را از قبل میشناسند و هم برای کسانی که برای اولین بار اسم او را میشنوند، اثری جذاب و متأثرکننده است.
شب گذشته اختتامیه چهاردهمین دوره جشنواره فیلم فجر اصفهان در سینما سپاهان با حضور مسئولان فرهنگی و هنری استان اصفهان، پیشکسوتان بازیگری، فرهنگدوستان و اهالی هنر هفتم برگزار شد.
از صبح باران باریده بود و پسرک از پشت پنجره خدا خدا میکرد که باران تمام شود تا مثل هر روز موقع قدم زدن آقاجان او هم برود و کنار آقاجان راه برود.
همایش بزرگ جهاد تبیین به مناسبت گرامیداشت ایامالله دهه فجر با حضور حجتالاسلام والمسلمین مهدی طائب، رئیس شورای راهبردی قرارگاه عمار و فضلا و علمای اصفهان و با مشارکت سازمان بسیج طلاب و طلاب اصفهان و مرکز مدیریت حوزه علمیه اصفهان در حسینیه جواد الائمه اصفهان برگزار شد.
سال ۱۳۴۲، حسین شش ماهه بود. همانموقع که امام فرموده بودند: «یاران من در گهوارههای مادرانشان هستند.»
چندین سالی بود که با نادر ازدواج کرده بودم، اما بچهدار نشده بودیم. به قول عمه فاطی، که هر وقت به من میرسید میگفت :«هر وقت خدا بخواد دامنت سبز میشه غصه نخوری یه وقت» اما من غصه میخوردم.
«سینمای مستقل و مسائل آن» عنوان یکی از نشستهای فکری بخش جنبی چهل و دومین جشنواره بین المللی فیلم فجر بود که با روایتهای سید عماد حسینی، کارگردان و پژوهشگر جوان سینمای کشور در تالار سوره اصفهان به منصه ظهور نشست.