استقرار صلحی پایدار و جلوگیری از جنگ از قدیمالایام مورد توجه فلاسفه و متفکران بوده است و آنان در تحقیقهای خود همواره در پی حفظ، گسترش و ثبات صلح و امنیت جهانی بودهاند؛ اما متأسفانه در عمل با موفقیت چندانی روبهرو نشدهاند.
پوشش بر فرد، فرهنگ و جامعه تأثیرگذار است؛ ازاینرو حمایت و نظارت بر آن ضروری است. عدم نظارت بر تولید پوشاک مناسب، سبب تولید و عرضه پوشاک نامتعارف و رواج مصرف آن میشود.
اختتامیه چهارمین دوره از جشنواره شعر و داستان «شهر من» با حضور هیئت داوران و هیئت انتخاب جشنواره، مسئولان سازمان مدیریت شهری، کمال حیدری، میثم بکتاشیان و روحالله فرشادفر، مسئولان سازمان فرهنگیتفریحی شهرداری اصفهان، تنی چند از اهالی قلم استان و کشور و برگزیدگان این جشنواره پنجشنبه 7 دی در کتابخانه مرکزی شهرداری اصفهان برگزار شد.
عنوان رهبر مشروطهخواهان اصفهان برازنده آیتاللهی است که همه او را با نام حاجآقا نورالله میشناسند؛ شخصی که خانه قدیمیاش اکنون شده موزه خانه مشروطه و از پس این روزگار یادش برقرار مانده است.
13 جمادیالثانی که بر یکی از روزهای شمسی تقویم مصادف میشود، بهانهای میشود برای «تکریم مادران و همسران شهدا»؛ همان کسانی که در روزهای جنگ و جبهه، جهادها کردهاند.
خطبه فدکیه حضرت زهرا(س) ازجمله متون گرانقدری است که بهدلیل نزدیکی فاصله ایراد آن با وفات پیامبر(ص) و تحولات حساس امت اسلام، بهویژه وقوع اتفاقات جانشینی پیامبر، از اهمیت والایی در شناخت گفتمان اسلامی برخوردار است.
به او واقعیت را نگفته بودند؛ فقط مختصر و مفید گفته بودند پیکر محمدرضایش بعد از 29 سال پیدا شده است.
جلوی در خانه علی ایستاد. چشمانش روی در خشک شد. داستان بانوی شهید، میان درودیوار را شنیده بود. اشک امانش نمیداد. سرش را پایین انداخت و گفت: «تا دختر فاطمه اجازه ندهد، وارد خانه نمیشوم.»
مسئله مهم استعدادیابی در زمینه رشتههای هنری، موضوعی است که نهادهای گوناگونی همچون دانشگاه و مراکز هنری را بر آن داشته تا به دنبال کشف و پرورش هنرمندان جوان، تداوم رشتههای هنری و همچنین استفاده از اساتید و بزرگان هر رشته برای آموزش به استعدادها باشند.
سروته کوچهها یکی شده بود.فاطو کوچهها را یکنفس دویده بود. اصلا مگر کوچهای هم مانده بود؟ نخلها اما کمرراست ایستاده بودند. شاید میخواستند ثابت کنند هنوز هم شهرشان سرپاست.
درست آن دم که از گرمی هوا میرنجیدیم، انگشتمان را روی دکمه کولر فشار میدادیم و بعدش یک آخیش از ته دلمان میآمد بالا. کداممان میدانستیم عکس لب آبمان میشود هویتمان برای آنها که دنبالمان میگردند، یا مثلا عکسی را که پاره تنمان رو به دوربین خندیده، بغل بگیریم و ضجه بزنیم.
در سالهای اخیر و با ظهور رسانههای ارتباط جمعی و کمرنگشدن ارتباط میان افراد خانواده، این رسم شیرین کهن به فراموشی سپرده شده و قصهگویی از ارتباطی دوطرفه تبدیل به کاری یکطرفه شده و افراد صرفا از طریق کتابها و پادکستها و رسانهها قصههای موردعلاقهشان را انتخاب میکنند. این بهخودیخود ایرادی ندارد و پسندیده نیز هست؛ اما کمرنگ شدن ارتباطات دوطرفه بین نسلها که قصهگویی یکی از ابزارهای مؤثرش بود، آسیبهایی را نیز به دنبال دارد.